‘GEEN KIND MEER’ vals beschuldigd van verkrachting

Vals beschuldigd van verkrachting

Wat gebeurt er met een gezin wanneer een puberende zoon midden in de nacht door disproportioneel politieoptreden van zijn bed wordt gelicht? ‘Verkrachting van twee meisjes’ zo luidt de aanklacht. Maar de aanklacht blijkt vals te zijn. De zoon wordt in hoger beroep vrijgesproken. De wijkagent maakt mondeling excuus, maar het kalf is al verdronken. Een gezin ernstig beschadigd door de leugens en de corruptie van politie en justitie, die niet doen aan waarheidsvinding, maar er alles aan gelegen is om een vermeende dader veroordeeld te krijgen. Hieronder het persoonlijke relaas van een dappere moeder over wat de gevolgen zijn van een valse beschuldiging tegen haar zoon van verkrachting op haar gezin.

Vaak gaat het leven gewoon, zoals elke dag zijn gebruikelijke gangetje. ’s Morgens sta je op en in de avond ga je naar bed. De dagen rijgen zich aaneen als een redelijk volmaakt snoer. Dan, zonder dat je daar invloed op hebt, breekt de ketting van je leven. De kralen vallen op de grond. Je moet zoeken, soms op de moeilijkste plekken naar je verloren kralen. Er zit niets anders op dan opnieuw te gaan rijgen met wat je teruggevonden hebt. Sommige kralen zul je echter nooit meer vinden. En in de loop van de tijd kom je kralen tegen die je voorheen niet gezien had, of waar je aan voorbij gelopen bent. Je levensketting krijgt een nieuwe vorm. Het is nog wel een ketting. Het zijn nog steeds kralen. Maar er is definitief een leven van voor en van na het breekpunt. Daar kun je om rouwen of daar kun je mee dealen. Of je kiest voor een vorm van die twee. Je staat jezelf toe te rouwen. Je laat de zwarte kralen niet liggen. Maar je gaat ook, doelbewust, op zoek naar gekleurde exemplaren.

Begin 2013 brak mijn ketting. De eerste twee weken lagen mijn kralen overal en nergens, verspreid over de grond. Ik was niet in staat ze op te rapen. Maar om toch verankert te blijven met mezelf maakte ik aantekeningen. Schreef ik gedachtes, gevoelens en gebeurtenissen op. Zodat ik later, toen ik weer in staat was wat kralen te vinden, ze op de juiste plek kon rijgen. In de weken, maanden, jaren daarna werd mijn rijgen zwaar op de proef gesteld. Soms moest ik andere kralen zoeken. Maar even zo vaak moest ik kralen van mijn ketting halen en opnieuw gaan rijgen. De aantekeningen werden een dagboek. Het dagboek werd een boek. Een wraakboek, vol boze woorden en haatdragende zinnen. Ik las het boek en ik herkende mijn geschiedenis. Maar mezelf vond ik er niet in terug. Ik las over een vrouw die aan het overleven was, haar gezin koste wat kost overeind wilde houden, gerechtigheid probeerde te krijgen. Maar die ook, in die strijd, zichzelf dreigde te verliezen. Dat wilde ik niet. Dat gunde ik ook de daders van de gebroken ketting niet. Ik besloot het wraakboek te gaan herschrijven. Om uiteindelijk een boek te schrijven over onrecht, schuld en schaamte. Maar vooral een boek over de liefde van een moeder voor haar zoon.

In de voorjaarsvakantie van 2013 wordt de dan negentienjarige Max door de politie van zijn bed gelicht. Hij wordt verdacht van de verkrachting van twee meisjes, Charlotte en Destiny. Anna, zijn moeder, is wanhopig maar ze gelooft in de onschuld van haar zoon. Ze strijd als een tijger aan zijn zijde voor gerechtigheid. Ze word geconfronteerd met leugens, geweld en corruptie en moet alle zeilen bijzetten zichzelf en haar gezin op de been te houden terwijl ze ondertussen haar kind dreigt te verliezen. In het boek volgen we de levens van Max en Anna, haar andere twee kinderen, Daan en Pepijn en haar man Martijn. Maar ook die van Charlotte, Destiny en hun vrienden en vriendinnen en de gezinnen waartoe ze behoren. In het boek wordt de zaak van alle kanten belicht. Is er begrip voor het schemergebied van de adolescentie waarin het verwarrend is wat kan en wat niet? Zijn tieners kinderen of zijn het volwassenen? En realiseren ze zich altijd de gevolgen van wat ze doen?

Ik ben Anna. Max is mijn zoon. Hij werd veroordeeld tot anderhalf jaar cel om een jaar later, in hoger beroep, vrijgesproken te worden. De verkrachtingen hebben nooit plaatsgevonden. Bestonden slechts in meisjeshoofden, geroepen uit teleurstelling, om onder verantwoording uit te komen, om aandacht te genereren. Maar eenmaal uitgesproken tegen ouders, was er geen weg meer terug. Konden ze niet anders dan blijven volharden in hun leugens die al snel een waarheid werden, waar zijzelf en anderen in gingen geloven. Leugens met misdadige gevolgen voor mijn gezin.

Als je beschuldigd wordt van verkrachting is dat een beschuldiging van een misdrijf waarvan geen getuigen zijn. Seks heb je tenslotte met z’n tweeën, in een setting waarin je je veilig waant. Maar wat nu als het meisje spijt krijgt van haar seksuele avontuur. Omdat zij bijvoorbeeld de verwachting van ouders voelt om als maagd het huwelijk in te gaan. Of wat als de seks nooit heeft plaatsgevonden, omdat zij wel verliefd is op jou maar jij niet op haar. Hoe gaat het puberale brein om met deze afwijzing. Daarbij komt dat jijzelf ook nog een adolescent bent, een jongeman die nog vol in zijn ontwikkeling staat. Weliswaar net 18 geweest en voor de wet geen kind meer, maar met hersenen die nog niet voldoende ontwikkeld zijn om het predicaat volwassen al te rechtvaardigen. Je bent niet altijd netjes naar meisjes, bent ook met momenten een vat vol testosteron met alle gevolgen van dien. Maakt dat jou echter een verkrachter?

Meisjes van 14 die zich thuis gedragen als onschuldige kinderen, maar onder moeders juk vandaan hun identiteit ontdekken en hun grenzen opzoeken. Zijn zij bij voorbaat onschuldig omdat ouders zeggen dat zij nog lang niet zo ver zijn op seksueel gebied? Om dit onderscheid adequaat te kunnen maken hebben we een prima rechtssysteem, dat als basis heeft dat iemand pas schuldig is als iets wettig en overtuigend bewezen is. Echter hoe goed een systeem ook kan zijn, het staat of valt met de uitvoerende macht. En wat als die faalt? Dan wordt het niet dat zij moeten bewijzen dat iets is gebeurd. Want, juist bij een verkrachting, vinden zij altijd wel aanwijzingen in steunbewijs. Een meisje dat een valse aangifte doet is op voorhand al niet stabiel. Die labiliteit opvoeren als bewijs voor de verkrachting is dan een één-tweetje. Nee, nu moet jij maar gaan bewijzen dat de verkrachting nooit heeft plaatsgevonden. Hoe vind je bewijs voor iets dat nooit gebeurd is?

Vervolgens krijg je te maken met rechercheurs die je op manieren ondervragen waar elke vorm van respect in verdwenen is. Waarheidsvinding is dan niet meer het doel. Iemand veroordeeld krijgen, jouw in die gevangenis zien, dat wordt het hoogst haalbare. En daar mag veel voor gelegitimeerd worden. Jouw zwijgen wordt het bewijs dat je een persoonlijkheidsstoornis hebt. Je praten maakt je een leugenaar. Je huilen een labiele jongeman die tot alles in staat is. Je emoties niet tonen, een emotieloze narcist.

Wat als dit je zoon overkomt? Je 19-jarige, niet perfecte maar zeker niet misdadige kind, van zijn bed wordt gelicht? Je huis ’s morgens vroeg wordt overgenomen door een twintigtal fanatieke machtswellustelingen, die er kennelijk genoegdoening in vinden om respectloos een huis overhoop te halen, zonder daarbij oog te hebben voor de overige gezinsleden waar sowieso geen aangifte tegen is gedaan, waaronder een achtjarig kind. Al heeft de meewerkende verdachte inmiddels het huis verlaten, ondanks zijn rustige en meewerkende houding, met geweld zijn huis uit geduwd, de niet verdachte gezinsleden worden als criminelen behandeld in hun eigen woning. Een woning die tot die tijd nog een thuis was maar vanaf dat moment louter nog een huis zal zijn, bevuild door ongewenste voyeurs. De scheidslijn tussen tot dader gemaakt worden en dader zijn wordt erg dun als je ziet dat je kinderen misdadig behandeld worden door de sterke arm der wet, je huis overhoop gehaald wordt, spullen worden vernield op zoek naar bewijs voor iets dat nooit gebeurd is, als je geschoffeerd wordt en voorgelogen wordt.

Na bijna twee weken geen enkel contact komt je zoon vrij. Je kind is echter dat je voor alle gebeurtenissen naar bed zag gaan, voor eeuwig achtergebleven in die politiecel. Alleen is dat niet genoeg. Eén van de aangeefsters komt er achter dat ze wel heel veel podium krijgt van politie. Dat elke fout of slecht cijfer van haar kant weggemoffeld kan worden onder de noemer ‘ik ben een slachtoffer’. Elke stap die mijn zoon zet is voor haar reden om naar het bureau te rennen. Zit hij bij de ijssalon waar zij met vriendinnen naar binnen wandelt, hup politiebezoek. Komt hij toevallig voorbij de school gefietst waar zij op dat moment les heeft, politiebezoek. En hoe laat zij ook een melding maakt, het tijdstip waarop de politie onze woning bezoekt, soms meerdere keren per week, is zelden buiten het nachtelijk uur. Zegt zij dat hij haar aan heeft willen rijden, dan veroorzaakt dat een klopjacht. Letterlijk, om hem weer achter de tralies te krijgen. Dat er zich acht getuigen melden om hem een alibi te verschaffen doet er niet toe. Ze worden geweigerd door de officier van justitie. Die wil deze getuigen pas horen als de jongeman is opgeborgen. Het gaat allang niet meer om waarheid, het gaat om macht.

Een ernstige mishandeling van de vader van één van de twee meisjes aan het adres van mijn zoon, werd door de officier van justitie met de mantel der liefde bedekt, was slechts een begrijpelijk actie tegen de dader waarvan zijn dochter slachtoffer was geworden. Let wel, er was nog geen rechtszaak geweest. Er moest een artikel 12- procedure volgen om vader uiteindelijk ter verantwoording te kunnen roepen en veroordeeld te krijgen.

Dit zijn slecht enkele voorbeelden uit een reeks van gebeurtenissen die te ongeloofwaardig zijn om in een gemiddelde soap op te voeren, echter wel waar gebeurd. Niets dat je kan bedenken is zo onwaarschijnlijk of het werkelijke leven heeft het je al laten zien. Uiteindelijk, dankzij een goede advocaat, want zonder was het op voorhand al een verloren strijd geweest, is er een vrijspraak. Echter zal het smet minder makkelijk verdwijnen. Ons huis is volledig gestript en heeft een nieuwe inrichting gekregen. Alleen op die manier was het mogelijk er weer een thuis van te maken. Tot op de dag van vandaag leef ik, met mijn gezin, in een cocon, een luchtbel in een vijandige buitenwereld. Of we ooit weer onderdeel van de wereld om ons heen kunnen worden, of alles buiten ons gezin veilig genoeg is om onbeschermd in te bewegen, is een vraag waarop het antwoord slechts ver in de toekomst ligt.

De kinderen volgen therapie vanwege ernstig trauma. Mijn huwelijk heeft het gered, maar dat was kantje boord en ik ben ervan overtuigd dat huwelijken stranden dankzij valse aangiftes. We hebben vrienden leren kennen als mensen die we niet herkenden. Maar kennissen zijn echte vrienden gebleken. Een zeer dierbare en liefhebbende opa is gestorven met als laatste woorden, voor hij stierf, dat hij zich zorgen maakte om zijn kleinzoon omdat hij de vrijspraak nooit mee heeft mogen maken. Zijn leven, waarin hij nooit wat fout heeft gedaan, is geëindigd met een immens grote zorg als laatste gedachte, omdat de meisjes niet wilden toegeven dat zij fout zaten. Omdat justitie winnen belangrijker vond dan waarheidsvinding.

Jij Charlotte en jij Destiny, was het je al die leugens waard? Was je hang naar wegkomen van eigen verantwoording, je drang aan aandacht, groter dan de wetenschap dat jouw puberale behoefte, vormgegeven door leugens, levens verwoestte? En niet alleen het leven van Max, maar ook de levens van een hele schil om hem heen. Ik zie jullie foto’s op Facebook, kom jullie tegen in de stad, die stad waar mijn zoon tot de dag van vandaag niet durft te komen, niet durft uit te gaan, niet naar de kapper durft, geen auto durft te wassen, geen winkel durft te bezoeken, geen vrienden durft te ontmoeten. Maar jullie komen daar wel, jullie vieren feest, gaan op leuke vakanties, lachen en hangen de beest uit zoals dat hoort bij jullie leeftijd. Zoals ook Max dat zou moeten doen. Maar jullie leugens gaven hem misschien niet levenslang, want de verwerking is nog wel in volle gang. Maar jullie ontnamen hem wel zijn jeugd. Want als hij dit leed een plaats heeft gegeven om weer werkelijk aan het leven deel te nemen, is zijn jeugd voorbij.

Ik vraag jullie niet je hier schuldig om te voelen. Ik vraag jullie niet om excuses. Wat ik jullie vraag: Kijk één keer in de spiegel! Kijk goed naar jezelf en laat al die levens door je hoofd gaan. Niet alleen het leven van Max, maar ook de levens van al die mensen die Max liefhebben, maar die jullie nooit een strobreed in de weg hebben gelegd. Sterker nog, die nooit hadden geweten dat jullie bestonden als jullie jezelf niet zo in de picture hadden gezet. Ga voor die spiegel staan en zeg, met al die mensen in je hoofd, daar staat een mens dat het goed heeft gedaan.

Met de zoon gaat het naar omstandigheden redelijk. Hij heeft zijn leven weer aardig op de rails weten te krijgen. Wel is hij nog onder behandeling voor PTSS (Post Traumatisch Stress Syndroom). De jongste van het gezin is ook onder behandeling bij een psycholoog wegens traumaverwerking. De wijkagent is langs geweest en heeft namens het korps mondeling zijn excuus gemaakt. De beide meisjes van de valse aangifte van verkrachting hebben nooit hun excuus gemaakt. Ze zijn ook nooit door justitie strafrechtelijk vervolgd.

De moeder van het gedupeerde gezin schrijft momenteel aan een roman over de traumatische gebeurtenissen. Het boek dat luistert naar de titel ‘Geen kind meer’ zal naar verwachting eind 2016 verschijnen. Wanneer het gepubliceerd wordt zal Valsbeschuldigd hier melding van maken.

https://www.facebook.com/geenkindmeer/?fref=ts
Esther Boek | Facebook
www.facebook.com
Esther Boek. 106 likes • 119 talking about this. Esther Boek is auteur en zal voorjaar 2017 debuteren met haar roman “Geen kind meer”.

Door | 9 april 2016

9 reacties op “‘GEEN KIND MEER’ vals beschuldigd van verkrachting

  1. Hans

    Alweer een voorbeeld van de schofterigheid van de justitiële autoriteiten. Een demokratische rechtsstaat? Écht niet!
    Een politiestaat, daarin zijn we beland, waarbij politie en OM meedogenloos onschuldige mensen en gezinnen vernielen en vertrappen, enkel omdat het kan……..
    Wálgelijk.

  2. Ing

    Lieve familie
    Moeder,vader en alle 3 zoons van dit mooie sterke gezin
    Wat jullie meegemaakt hebben en de gevolgen hiervan zijn met geen pen te beschrijven…en toch moeder heb jij deze verschrikkelijke periode heel intens en knap verwoord zodat mensen die zich nooit in jullie situatie bevonden een glimp kunnen opvangen van het verdriet en het onbegrip wanneer je eigen kind dit lot treft.
    Een heel groot compliment

  3. Annie

    hallo ik zit ongeveer in het zelfde schuitje alleen heeft onze buurjongen aangifte gedaan we zijn nu een jaar verder en het is nu geseponeerd. waar ik tegen aan loop als moeder zijnde is de buurt die alles maar geloven, waardoor mijn zoon met adhd al een jaar niet meer naar buiten gaat omdat er “letterlijk”op straat word gespuugd als hij voorbij loopt of fietst We proberen ons rug recht te houden wat iedereen van ons verlangt!! meer kan er blijkbaar niet gebeuren maar ik vecht door!!! sterkte daar!!

  4. moderator Auteur

    Anoniem

    Bericht:

    Geen kind meer, het verhaal over de zgn valse beschukdiging van verkrachting? Er klopt niet veel van dit verhaal. Ik ben de moeder van 1 vd meisjes, de echte slachtoffers en doe graag mijn verhaal. Hoe het rechtssysteem in Nederland heeft gefaald, hoe jonge meisjes bedreigd zijn masr ook hun families. Laat ik het zo zeggen; Holleeder komt weg met acties, terwijl iedereen weet dat hij het wel heeft gedaan…

  5. Pieter Bliek

    Aan de moeder van 1 van de meisjes die in het verhaal ‘Geen Kind Meer’ als dader wordt aangewezen,

    Als u beweert dat dit verhaal niet klopt, dan nodig ik u van harte uit om uw kant van het verhaal te doen. Ik stel voor dat u uw versie schrijft zodat Valsbeschuldigd deze op de site kan plaatsen als tegengeluid. Deze site biedt immers de gelegenheid te strijden tegen onrecht als u meent dat u onrecht is aangedaan met het eerdere verhaal.

    Met vriendelijke groet, Pieter Bliek

  6. Marije

    Toch bijzonder dat de moeder van één van de meisjes aangeeft dat er niets klopt van het verhaal. Dit omdat het boek nog niet uit is en ze dus helemaal niet kan weten wat er in het boek staat en hier een bericht over plaatst op de website? Weet zij dan wat er in komt te staan? Weet zij dan dat het klopt en wil zij hierdoor een poging doen om mensen van koop af te laten zien?
    Persoonlijk vind ik dit niet zo slim. In elk geval ga ik juist geloven dat in dit boek geen leugens staan, juist omdat moeder al schrijft, zonder de inhoud te kennen, dat het leugens zouden zijn. Maar ik neem aan dat alle namen fictief zijn? Dan zou ik, als ik de moeder was, dit nooit plaatsen. Juist omdat zij nu reactie geeft gaat er aandacht naar haar dochter. Geen slimme actie. Maar dat is slechts mijn menin.

  7. Pieter Bliek

    Beste Marije,

    Ik vermoed dat de moeder van een van die meisjes die dader in het verhaal is niet zozeer doelt op het nog te verschijnen boek, maar op het verhaal dat nu op deze site staat. Uit ‘confidential inside information’ weet ik dat het verhaal op de site namelijk veel dichter bij de waarheid staat dan het verhaal dat in het boek staat. Het boek is namelijk een veel meer geromantiseerde vorm van het verhaal, dus een ook een stuk fictiever.

    Groet, Pieter Bliek

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *