Het zal je maar gebeuren.

Vele jaren gewerkt. Vele jaren was je directe chef zeer te spreken over jouw activiteiten.

Je was zoals men dat noemt, de stuwende kracht op de afdeling. Als er zaken moesten worden geregeld, dan deed jij dat. Als er mensen moesten worden ondersteund, dat nam jij dat voor je rekening. Kortom je chefs waren bijzonder content met jou. Tot dat moment, geen vuiltje aan de lucht.

Langzamerhand bleken er mensen op de afdeling rond te lopen die het niet zo nauw namen met de regels die er op de afdeling golden. Geen bijzondere regels maar gewoon regels die overal gelden. Omdat correcties van hogerhand uitblijven ontstaat er een soort wild groei. Men doet maar.

Jaar in jaar uit en geen enkele correctie.Dan komt de fusie. Het bedrijf en dus ook de afdeling wordt overgenomen. Een nieuwe directie en een samenvoeging van enkele bedrijven. Uiteindelijk moeten er ook enkele mensen verdwijnen. De samenvoeging heeft een aantal mensen eigenlijk overbodig gemaakt. Wat je eigenlijk jaren geleden al had verwacht, een intern onderzoek, gaat uiteindelijk plaatsvinden. Je hebt niets te vrezen denk je. Je hebt nooit meegedaan aan praktijken waar nu het onderzoek naar wordt ingesteld. Wat jij alleen niet weet is dat de mensen die wel die dingen hebben gedaan waar jij je nooit mee hebt willen inlaten, wel elkaar hebben gevonden. Wat jij niet hebt zien aankomen is het feit dat jij als boeman bent weggezet bij het door de directie ingehuurd particuliere recherchebureau.

Het volgende gebeurd, er worden een aantal voor jou valse belastende verklaringen afgelegd. Vervolgens wordt jij door de zelfde particuliere rechercheurs geconfronteerd met de valse verklaringen. Gedurende het verhoor wordt het voor jou duidelijk, je wordt er langzaam maar zeker uitgewerkt. Met in je achterhoofd dat er recht gedaan zal worden leg jij gewoon naar eer en geweten je verklaring af. Jij hebt niets te verbergen en te vrezen. Na het verhoor wordt je door een van de particulier rechercheurs afgeleverd bij een directielid. Deze voor jou nieuwe directeur heeft geen goed woord voor jou over. Hij zegt vreselijk in je teleurgesteld te zijn en geeft je een formulier. Al lezende blijkt jou, dat je de toegang tot het bedrijf per direct is ontzegd. Je moet je sleutels van het bedrijf inleveren en je staat zonder dat je het goed en wel weet, buiten de deuren van jouw bedrijf. Je weet niet waar je het moet zoeken. Je gaat naar huis in de veronderstelling dat de zaken wel goed zullen komen. Je vertrouwd op je zelf. Je gaat reageren op de ontslagbrief die de volgende dag bij je op de deurmat valt.

Je denkt nog steeds dat je er wel zult komen. Maar gaandeweg ben je de wanhoop nabij je ziet het niet meer zitten. Je komt door vrienden bij onze stichting. Helaas veel te laat want er is eindelijk geen weg meer terug. Hoe kan je ooit nog op jouw werkplek functioneren. Hoe kijkt een ieder naar jou.   Als dan ook nog door de rechter jou ontslag wordt goedgekeurd weet je het niet meer.

Deze werknemer kwam veel te laat in actie om juridische hulp in te roepen. Het enige wat de stichting Vals beschuldigd voor deze vals beschuldigde kon doen was in een gesprek bij de directie. Uiteindelijk restte niet veel meer dan een geldbedrag voor de betrokkenen maar zijn plek binnen het bedrijf kreeg hij niet meer terug. Eigenlijk bleef de betrokkene met een grote kater zitten. Want de weg terug op de arbeidsmarkt ging wel gepaard met allerlei verhalen want zo redeneerde de omgeving, waar rook is vuur en je wordt niet zomaar ontslagen.

Uiteindelijk heeft betrokkenen weer een goede werkplek gevonden maar het heeft hem wel enkele jaren van zijn leven gekost.

Mogelijker wijs zou een direct contact met de   stichting vals beschuldigd ertoe hebben kunnen leiden dat de hij weer gerehabiliteerd zou zijn terug gekomen op zijn werkplek.